از گذشته‌هاي دور، در بين ملل و اقوام مختلف، همواره عقايد و سنت‌هاي
گوناگوني وجود داشته است. فال و
طالع‌بيني، گرايش‌هاي خاص مذهبي و ديني، سنت‌هاي قديمي و كهن درباره
ازدواج و... همگي جزو اعتقادات خاص مردم هر كشور است كه گاه به صورت يك
نوع فرهنگ اصيل هم در بين مردم آن جامعه رسوخ كرده است و گذشتن و كنار
گذاشتن آن، ملتزم صرف زمان است.
يكي از عقايدي كه در بين بيشتر جوامع شرقي وجود داشته و دارد، سالشماري
حيواني است كه از زمان و مكان به وجود آمدن آن اطلاعي در دست نيست.
ايرانيان، بر اين باور بوده‌اند كه حيواناتي از قبيل گاو، ماهي، مار و...
متصديان حمل زمين هستند و اين وظيفه از ابتداي خلقت برعهده آنها بوده
است. در روايت‌هاي كهن و باستاني ايران چنين گفته شده كه زمين بر روي شاخ
گاوي جا خوش كرده كه هرگاه اين گاو براي رفع خستگي زمين را از شاخي به
شاخ ديگر منتقل كند، زلزله‌اي به وقوع مي‌پيوندد. البته در سالشماري
براساس نام حيوانات، در بين ملت‌ها، اختلاف‌نظر وجود دارد براي مثال، در
چين و ژاپن كه اژدها در اساطير آنها همواره وجود داشته، در سالشماري
حيواني اين كشورها نيز نام اين حيوان اسطوره‌اي ديده مي‌شود.

يكي ديگر از ويژگي‌هاي سالشماري حيواني، اختصاص دادن خصوصيات منحصر به
فردي به آن سال است.

سال 1387 خورشيدي در ايران به نام سال موش نامگذاري شده است و از مهمترين
ويژگي‌هايي كه به اين سال نسبت داده‌اند، اين‌كه سال موش، سالي پر از
وقايع حيرت‌آور است. سال موش را سال خوش‌شانسي و ثروت نيز بشارت داده‌اند
كه البته چنين سعادتي ممكن است توفان‌هاي سهمگيني را هم به دنبال داشته
باشد. متولدين سال موش در صحبت كردن و نوشتن مهارت عجيبي دارند و از زبان
و قلم آنها ملاحت خاصي مي‌بارد.

اگرچه گاهي موش سمبلي براي افزايش روابط دوستانه قلمداد مي‌شود، اما نام
اين جونده كوچك همواره با نوعي احساس تشويش و نگراني نيز همراه بوده است.
علاوه بر سال اخير، سال‌هاي 1303، 1315، 1327، 1339، 1351، 1363، 1378
خورشيدي در ايران، سال موش ناميده شده‌اند.